تأملی روانکاوانه در باب وسواس تکرار لحظاتی در درمان وجود دارد که بیمار، با چشمانی خسته و شرمسار، می‌پرسد: «چرا این اتفاق مدام برای من میافتد؟» آن‌ها از همان بحث‌ها، همان درد در عشق، همان کناره‌گیری وقتی که نزدیکی نزدیک می‌شود صحبت می‌کنند. آن‌ها اکنون بهتر می‌دانند - اما با این حال، دوباره خود را اینجا می‌بینند. و این به این دلیل نیست که می‌خواهند رنج بکشند؛ به این دلیل است که روح هنوز در جستجوی چیزی است. تکرار: اولین زمزمه‌ی فروید فروید این پدیده مرموز را «اجبار به تکرار» نا

از لحظه‌ای که زبان را لمس می‌کنیم، دیگر همان آدم سابق نیستیم. زبان مانند روحی پنهان در تار و پود روان ما جریان می‌یابد. کلمات صرفاً صداهایی برای ارتباط نیستند؛ هر کلمه بارقه‌ای از خاطره، احساس، آرزو یا زخمی را در خود حمل می‌کند که گاهی حتی برای خودمان ناشناخته است. زبان پلی است که ذهن خودآگاه ما را به اعماق ناخودآگاه متصل می‌کند، پلی که از مه‌آلودترین بخش‌های روان عبور می‌کند و آنچه را که خاموش مانده است، به حضور می‌آورد. در تاریکی این مسیر، فروید اولین کسی بود که جرأت کرد به

مقدمه: جنگ - چه مستقیم و چه غیرمستقیم - تأثیرات عمیقی بر روان انسان دارد. به گفته لیتز و همکاران (۲۰۰۹)، قرار گرفتن مکرر در معرض خشونت ممکن است چارچوبهای اخلاقی اصلی را مختل کرده و عملکردهای همدلی را بی‌ثبات کند. در چنین شرایطی، یکی از پیامدهای روانی که ممکن است در مراجعین پدیدار شود، رفتار سادیستی است که میتواند به صورت جدایی عاطفی یا لذت بردن از مشاهده رنج دیگران ظاهر شود. این مقاله، سادیسم را به عنوان یک دفاع روانکاوانه در بازماندگان جنگ مفهوم‌سازی می‌کند و استراتژی‌های در