تروما چگونه بر ما تاثیر می‌گذارد؟
درک تروما: نگاهی عمیق به ماهیت و تأثیر آن
تروما یک واکنش عاطفی به یک رویداد عمیقاً ناراحت‌کننده یا نگران‌کننده است که توانایی فرد برای مقابله را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، باعث احساس درماندگی می‌شود و حسِ خود و توانایی او را در تجربه‌ی طیف وسیعی از هیجانات کاهش می‌دهد. این تنها خودِ رویداد نیست، بلکه تجربه‌ی عاطفیِ ذهنیِ فرد از آن رویداد است که تعیین می‌کند آیا چیزی آسیب‌زا هست یا خیر. این درک به روشن شدن این موضوع کمک می‌کند که چرا افراد مختلف ممکن است به رویدادهای مشابه واکنش‌های متفاوتی نشان دهند.
ماهیت تروما
رویدادهای آسیب‌زا می‌توانند طیف گسترده‌ای داشته باشند؛ از جمله تجربیاتی مانند بلایای طبیعی، حملات خشونت‌آمیز، تصادفات جدی، یا غفلت و سوءاستفاده‌ی مزمن. صرف‌نظر از منبع، تروما پردازش طبیعی تجربیات را مختل می‌کند؛ زیرا بار عاطفی بیش از حد می‌تواند از رمزگذاری و ذخیره‌ی صحیح خاطرات جلوگیری کند. در نتیجه، خاطرات رویدادهای آسیب‌زا می‌توانند ازهم‌گسیخته، واضح و بسیار هیجانی باشند، که این امر می‌تواند مدت‌ها پس از خودِ رویداد بر فرد تأثیر بگذارد.
علائم و واکنشها به تروما
اثرات تروما می‌تواند حاد یا طولانی‌مدت باشد و از طریق انواع علائم عاطفی، جسمی و روانی بروز کند. واکنش‌های رایج عبارتند از:
شوک عاطفی: بلافاصله پس از رویداد، فرد ممکن است احساس گیجی یا شوک کند و به دنبال آن طیفی از احساسات مانند غم، خشم، انکار و ترس به سراغش بیاید.
علائم جسمی: این علائم ممکن است شامل بی‌خوابی، تغییرات در اشتها، خستگی، یا پاسخ‌های جسمانی مانند سردرد یا حالت تهوع باشد.
اضطراب و ترس: اضطراب و ترسِ شدت‌یافته رایج است، زیرا رویداد آسیب‌زا می‌تواند حسِ ایمنی و امنیت فرد را خرد کند.
خاطرات مزاحم: بازماندگان تروما ممکن است فلاش‌بک یا کابوس‌هایی را تجربه کنند که در آن‌ها رویداد را بارها و بارها از نو زندگی می‌کنند.
اجتناب: بسیاری تلاش می‌کنند از یادآوری‌های تروما اجتناب کنند، که می‌تواند به کناره‌گیری از فعالیت‌های اجتماعی یا دوری از مکان‌ها و موقعیت‌های یادآورِ حادثه منجر شود.
تغییرات خلقی: پیامدهای عاطفیِ بلندمدت می‌تواند شامل احساس مداوم غم یا ناامیدی، و نوسانات خلقی باشد.
مقابله و بهبودی از تروما
بهبودی از تروما شامل درک اثرات آن و تلاش فعالانه به سمت بهبودی است. مسیر بهبودی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، اما به‌طور کلی شامل موارد زیر است:
پذیرش و درک تروما: تشخیص تأثیر تروما و درک اثرات آن می‌تواند اولین گام به سوی بهبودی باشد.
درخواست حمایت: صحبت با دوستان، خانواده یا متخصصان می‌تواند تسکین عاطفی و راهنمایی ارزشمندی فراهم کند. گروه‌های حمایتی که در آن‌ها افراد تجربیات خود را با کسانی که شرایط مشابهی داشته‌اند به اشتراک می‌گذارند نیز می‌توانند بسیار مفید باشند.
درمان و مشاوره: کمک حرفه‌ای اغلب حیاتی است. درمان‌هایی مانند درمان شناختی-رفتاری (CBT)، حساسیت‌زدایی و پردازش مجدد با حرکت چشم (EMDR) و سایر روش‌ها در کمک به افراد برای پردازش و غلبه بر تروما مؤثر بوده‌اند.
مراقبت از خود: شرکت در فعالیت‌هایی که بهزیستی جسمی و عاطفی را ارتقا می‌دهند، مانند ورزش، سرگرمی‌ها، مدیتیشن و استراحت کافی، بسیار مهم است. مراقبت از خود به بازسازی اعتمادبه‌نفس و حسِ عادی بودن کمک می‌کند.
نتیجه‌گیری
تروما یک وضعیت شدید اما قابل‌درمان است که بسیاری از مردم را در سراسر جهان تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. تأثیرات آن می‌تواند عمیق و طولانی‌مدت باشد، اما با رویکردها و حمایت‌های مناسب، بهبودی امکان‌پذیر است. درک ماهیت تروما، تشخیص علائم آن و برداشتن گام‌های پیشگیرانه برای بهبودی، برای هر کسی که رویدادهای آسیب‌زا را تجربه کرده است، بسیار مهم است. با روبه‌رو شدن مستقیم با تروما، افراد می‌توانند به سمت بهبودی حرکت کنند و در نهایت حسِ کنترل بر زندگی خود را بازیابند.
