Mental Majesty is where psychoanalysis, education, and therapy converge into a single, intentional practice. We are not merely a therapeutic center; we are a cultural and intellectual hub that uses the analysis of myths, films, and literature as a lens to illuminate the hidden architecture of the mind. Our approach is rooted in wisdom and authority — not the kind that imposes from above, but the kind that emerges from scientific rigor, cultural depth, and respect for each person’s individuality.

We're here to help

This is how your
therapeutic journey begins:

1- Beginning with Your Narrative

Every individual possesses a distinct background.

The focus is on understanding your experiences and priorities.

2-Investigating Underlying Issues

Emotional challenges often stem from prior experiences.

Thoughtful exploration of these dynamics facilitates meaningful change.

3- Customizing

Your Treatment Therapeutic approaches are tailored to each individual. Plans are designed to align with specific goals for emotional well-being and personal development.

4- Empowering You to Live Authentically

Therapy aims to cultivate resilience and foster healthier relationships, enabling a life lived with purpose and authenticity.

Book your session >

Our Therapy Services

A confidential space to understand yourself more deeply, work through emotional challenges, and create lasting change. Together, we explore the patterns that keep you stuck while helping you develop a more authentic, fulfilling life.

Book your session >

Areas we help with:

You don’t need to have everything figured out before starting therapy.
Whether you’re experiencing overwhelming distress or simply feeling disconnected from the life you want, we’re here to help.

We commonly support clients with:

▸ Anxiety & Chronic Worry

▸ Depression & Low Mood

▸ Trauma & PTSD

▸ Complex Trauma (C-PTSD)

▸ Borderline Personality Disorder (BPD)

▸ Emotional Dysregulation

▸ Relationship & Attachment Difficulties

▸ Grief, Loss & Life Transitions

▸ Self-Esteem & Identity Concerns

▸ Stress & Burnout

▸ Perfectionism

▸ Anger & Emotional Reactivity

▸ Childhood & Family-of-Origin Issues

▸ Immigration & Cultural Adjustment

▸ Loneliness & Social Isolation

▸ Men’s Mental Health

▸ Women’s Mental Health

▸ LGBTQ2S+ Affirmative Therapy

▸ Workplace & Career Challenges

▸ Personal Growth & Self-Discovery

“I founded Mental Majesty to be a sanctuary where minds awaken, hearts find stillness, and life becomes something to be known, rather than merely lived."

- Bahareh Babaei

Know more about the story behind Mental Majesty.

Read about us >

Future Courses

Latest Blog Posts

Interview with Freud

گاهی مسئله این نیست که خودت نمی‌دانی چه کسی هستی؛ مسئله این است که آدم‌های هر طرف فقط بخشی از تو را می‌شناسند.
دوستان قدیمی، تاریخچه‌ات را می‌دانند؛ اما شاید تغییرهای امروزت را نبینند. آدم‌های تازه، تو را در زندگی امروز می‌بینند؛ اما نمی‌دانند پیش از رسیدن به اینجا چه کسی بوده‌ای، چه جایگاهی داشته‌ای و چه راهی را پشت سر گذاشته‌ای.
سلمان اختر توضیح می‌دهد که محیط آشنا فقط پس‌زمینه‌ی زندگی ما نیست. آدم‌ها، مکان‌ها، اشیا و کارهای روزمره به ما کمک می‌کنند احساس کنیم داستان زندگی‌مان پیوسته است. با #مهاجرت، بخشی از این بازتاب‌های آشنا ناگهان از بین می‌روند.
جان بری نیز میان بخش‌های مختلف سازگاری تفاوت می‌گذارد. ممکن است کسی کارهای روزمره‌ی زندگی تازه را به‌خوبی انجام دهد، اما هنوز در درونش احساس کند بخشی از #هویت یا جایگاه قبلی‌اش دیده نمی‌شود. ازدست‌دادن جایگاه شغلی و بی‌ارزش‌شدن مدارک و تجربه‌های گذشته هم می‌تواند این فاصله را بیشتر کند.
پیوستگی هویت به این معنی نیست که همان آدم قبلی باقی بمانیم. شاید بیشتر یعنی بتوانیم بگوییم:
«من تغییر کرده‌ام، اما گذشته‌ام هنوز به من تعلق دارد.»
در #شاهنامه ، زال هنگام رفتن از آشیانه‌ی سیمرغ، پر او را با خود می‌برد. اینجا این تصویر را به‌شکل نمادین می‌خوانم: می‌شود وارد جهان تازه‌ای شد و همچنان چیزی از جهانی را که ما را ساخته، با خود نگه داشت.
منابع: Salman Akhtar, Immigration and Acculturation (2011),  John W. Berry, “Immigration, Acculturation, and Adaptation” (1997),  فردوسی، شاهنامه، داستان زال و سیمرغ
#هویت_مهاجر #روانکاوی

یکی از سخت‌ترین بخش‌های #مهاجرت این است که گاهی با هر بار دلتنگ‌شدن، احساس می‌کنیم باید درباره‌ی تمام تصمیممان حکم بدهیم:
«پس نباید می‌آمدم؟»
در #روانکاوی ، به کنار هم بودن احساس‌های متفاوت نسبت به یک آدم، مکان یا تصمیم، «دوسوگرایی» گفته می‌شود. ممکن است زندگی امروزت را بخواهی و هم‌زمان برای چیزهایی که با آمدنت از دست داده‌ای غصه بخوری.
سلمان اختر در بحث نوستالژی و خیال بازگشت توضیح می‌دهد که گاهی، وقتی نگه‌داشتن خوبی‌ها و سختی‌های هر دو جا کنار هم دشوار می‌شود، ذهن گذشته را کاملاً خوب و زندگی امروز را کاملاً بد می‌بیند؛ یا برعکس، اجازه نمی‌دهد هیچ احساس منفی‌ای نسبت به زندگی تازه داشته باشیم.
اما هر خاطره‌ی خوبی آرمانی‌سازی نیست و هر انتقادی از کشور مقصد هم یک دفاع روانی محسوب نمی‌شود. گاهی شرایط زندگی واقعاً دشوار است و پشیمانی هم می‌تواند واقعی باشد.
جان بری نیز نشان می‌دهد که سازگاری با مهاجرت مسیر و زمان‌بندی ثابتی ندارد. احساس‌ها و دشواری‌ها ممکن است با تغییر زبان، کار، مسکن، روابط و حمایت‌های اجتماعی تغییر کنند.
شاید به‌جای اینکه بپرسی:
«آیا آمدنم اشتباه بود؟»
از خودت بپرسی:
«این #دلتنگی امروز، از کدام نیاز یا فقدان من خبر می‌دهد؟»
برای خودت دو جمله بنویس:
«از این بخش زندگی‌ام راضی‌ام...» «و برای این بخش غصه می‌خورم...»
منابع: Salman Akhtar, Immigration and Acculturation (2011), Chapter 1, pp. 14–16 John W. Berry, “Immigration, Acculturation, and Adaptation” (1997), p. 24 سعدی، غزل شمارهٔ ۶۳
#سوگ_مهاجرت

بعضی دلتنگی‌ها را راحت‌تر می‌فهمیم: دلتنگی برای خانواده، دوستان یا خانه.
اما بعضی از فقدان‌های #مهاجرت دیرتر خودشان را نشان می‌دهند. ممکن است دلت برای خودت در آن زندگی تنگ شده باشد؛ برای نقشی که داشتی، برای اینکه راه و رسم کارها را بلد بودی، یا برای آینده‌ای که فکر می‌کردی همان‌جا ادامه پیدا می‌کند.

سلمان اختر در فصل اول کتابش توضیح می‌دهد که پیوند ما فقط با آدم‌ها نیست. منظره‌ها، صداها، اشیای آشنا و کارهای تکراری هم می‌توانند به احساس امنیت و تعلق ما وصل باشند. برای همین گاهی دیدن یک گل، شنیدن یک صدا یا بوی یک غذا، ناگهان غمی را برمی‌گرداند که تا آن لحظه حتی اسمی نداشته است.

از نگاه روانکاوانه، #سوگواری به معنی فراموش‌کردن گذشته نیست. شاید بیشتر به این معنی باشد که بپذیریم چیزی دیگر به شکل قبل در دسترس نیست، بدون اینکه مجبور باشیم آن را از درون خودمان پاک کنیم.
البته هر خستگی یا کم‌حوصلگی‌ای به معنی سوگ مهاجرت نیست. این فقط یکی از راه‌های فهم تجربه است و باید دید برای هر فرد چه معنایی دارد.

تو بعد از مهاجرت، دلت برای چه چیزی تنگ شد که انتظارش را نداشتی؟

منبع: Salman Akhtar, Immigration and Acculturation (2011)
اشاره به سیاوش، خوانشی نمادین از ترک سرزمین، جایگاه و آینده است.

#سوگ_مهاجرت #روانکاوی #شاهنامه

⁨ ⁨ یکی از فشارهای کمتر دیده‌شده‌ی #مهاجرت این است که بسیاری از کارهایی که زمانی خودکار بودند، به کارهایی آگاهانه تبدیل می‌شوند.

سلمان اختر در بحث «گسست جغرافیایی» تفاوت ظریفی میان صرفاً زندگی‌کردن و آگاه‌بودن از «زندگی‌کردن در یک جای تازه» مطرح می‌کند. زبان، قواعد معاشرت و محیط اطراف هنوز آن‌قدر آشنا نیستند که ما را بی‌صدا با خود حمل کنند؛ بنابراین ممکن است بیشتر از گذشته خودمان را زیر نظر بگیریم.

جان بری نیز میان سازگاری روانی و سازگاری اجتماعی‌ـ‌فرهنگی تفاوت می‌گذارد: ممکن است کسی از پس کار، #زبان و زندگی روزمره برآید، اما هنوز در درون احساس تعلق نکند؛ یا برعکس.

البته این تجربه برای همه یکسان نیست. اختیاری یا اجباری‌بودن مهاجرت، وضعیت #اقامت ، امنیت مالی، فاصله‌ی فرهنگی، #تبعیض و میزان حمایت اجتماعی می‌توانند آن را سبک‌تر یا سنگین‌تر کنند.

بعد از مهاجرت، در کدام موقعیت بیشتر خودت را زیر نظر می‌گیری؟
 اگر این تجربه برایت آشناست، این پست را برای کسی بفرست که شاید خستگی‌اش هنوز اسمی ندارد.

منابع: Salman Akhtar, Immigration and Acculturation (2011), John W. Berry, “Immigration, Acculturation, and Adaptation” (1997)⁩⁩

در مقاله‌ی «سوگ، مالیخولیا و ماشین‌ها»، ۲۰۲۴، آلساندرا لما به بررسیِ روان‌کاوانه‌ی «گریف‌بات‌ها» می‌پردازد؛ #چت_بات های مبتنی‌بر #هوش_مصنوعی که با تحلیلِ داده‌های دیجیتالِ فردِ درگذشته (پیام، ایمیل، ویدیو)، امکانِ گفت‌وگو با او را پس از مرگ شبیه‌سازی می‌کنند. نویسنده این پدیده را از طریق خوانشِ روان‌کاوانه‌ی اپیزودِ «الان برمیگردم» از سریالِ بلک میرربررسی می‌کند.
لما با مرور نظریه‌های فروید (تمایزِ سوگ و مالیخولیا)، ملانی کلاین (پیوندِ #سوگ با موقعیتِ افسرده‌وار) و آبراهام و تروک (تمایزِ درون‌فکنی و درون‌گیری)، در نهایت به مفهومِ «سوگِ آغازین» ژاک دریدا می‌رسد. از منظرِ دریدا، سوگ هرگز کامل نمی‌شود و نباید هم بشود؛ وظیفه‌ی اخلاقیِ #سوگوار این است که دیگری‌بودنِ ابژه‌ی ازدست‌رفته را در خود حفظ کند، بدونِ آنکه او را کاملاً درونی و مصادره کند.
نویسنده استدلال می‌کند که خطرِ اصلیِ گریف‌بات نه در «غیرواقعی‌بودن»ِ آن، بلکه در تشویقِ «یادآوریِ خودشیفته‌وار» است: ابزاری که دیگری را به بازتابی یک‌طرفه از نیازهای کاربر تقلیل می‌دهد و امکانِ رویارویی با غیبت و ابهام (عشق و خشمِ توأمان نسبت به مرده) را از او می‌گیرد. لما این ابزار را در تقابل با «تلفنِ باد»ی ژاپنی قرار می‌دهد؛ نمادی از سوگِ تأمل‌برانگیز که به‌جای پاسخ‌دادن، فضا برای سکوت و کارِ روانیِ نمادین‌سازی باز می‌گذارد. مقاله در پایان، با احتیاط، امکانِ استفاده‌ی محدود و نظارت‌شده از این #فناوری را در بافتِ درمانِ روان‌کاوانه نیز مطرح می‌کند.

در فصل «هیپوکندریایِ قلعه‌ای: سلامت و امنیت» از کتاب «ناسیونالیسم و بدنِ سیاسی: روان‌کاوی و ظهورِ قوم‌مداری و #بیگانه‌هراسی»، ۲۰۱۴، جولیا بوروسا و کارولین رونی مفهومِ روان‌کاوانه‌ی هیپوکندریا را نقطه‌ی عزیمتی برای فهمِ بیوپلیتیکِ #ناسیونالیسم قرار می‌دهند.
نویسنده‌ها با اتکا به فروید و آثار متأخرتر (نظیر دیلون و لیدر)، #هیپوکندریا را نوعی «همدلیِ خودشیفته‌وار» توصیف می‌کنند که در آن انرژیِ لیبیدویی، به‌جای معطوف‌شدن به دیگران، به درونِ خودِ فرد بازمی‌گردد. آن‌ها این وضعیت را با #پارانویا و #مالیخولیا مقایسه می‌کنند و نشان می‌دهند چگونه بدن، هم‌زمان ابژه‌ی عشق و نفرت می‌شود.
بخشِ اصلیِ استدلالِ نویسندگان، گسترشِ این منطقِ فردی به سطحِ «بدنِ سیاسی» است: وقتی جامعه یا ملت خود را همچون یک ارگانیسمِ در معرضِ آلودگی تصور می‌کند، گفتمانِ بیماری و آلودگی به ابزاری برای طرد نژادی و بیگانه‌هراسی بدل می‌شود. نویسندگان با ارجاع به پژوهش‌های گیلمن درباره‌ی تاریخِ پزشکی‌شدنِ یهودستیزی، و همچنین نمونه‌های معاصرِ به‌کارگیریِ استعاره‌ی «ویروس» و «سرطان» در گفتمانِ سیاسیِ اسرائیل-فلسطین، نشان می‌دهند که این زبانِ بیماری، صرفِ نظر از جهتِ سیاسی‌اش، الگویی تکرارشونده در ساختِ «دیگریِ» تهدیدآمیز است.
مقاله در نهایت با نقدِ دوگانه‌ی سلامت/بیماری به پایان می‌رسد و پیشنهاد می‌کند که پذیرشِ اشتراکِ همگانی در آسیب‌پذیریِ بدن، می‌تواند جایگزینِ اخلاقی‌تری برای منطقِ طرد و جداسازی باشد.

در فصل «بدن‌های رام» از کتاب «انضباط و مجازات: تولد زندان» (۱۹۷۵)، میشل فوکو نشان می‌دهد که از اواخر قرن هفدهم به بعد، #بدن انسان به «هدف و ابژه‌ی قدرت» تبدیل شد. برخلاف قدرتِ پیشامدرن که با نشانه‌های علنی و خشونتِ نمایشی بر بدن اثر می‌گذاشت، انضباطِ مدرن با کنترلی ظریف و مستمر بر حرکات، ژست‌ها و سرعتِ فعالیتِ بدن عمل می‌کند — نه بر «معنا»ی بدن، بلکه بر «اقتصادِ» حرکاتش.
فوکو مفهومِ «بدنِ رام» را بدنی تعریف می‌کند که قابلیتِ تابع‌شدن، به‌کارگیری، دگرگونی و بهبود را دارد؛ رابطه‌ای که او آن را «دوسیلیته-یوتیلیته» می‌نامد. فوکو این شکل از #قدرت را از بردگی، رعیت‌داری و رهبانیت متمایز می‌کند: #انضباط نه بر مالکیتِ بدن، بلکه بر افزایشِ هم‌زمانِ سودمندیِ اقتصادی و اطاعتِ سیاسیِ آن استوار است.

چه می‌شود وقتی نیاز به دیگری آن‌قدر دردناک است که تنها راهِ بیانش، امتناع باشد؟

پرافسی کولز (Prophecy Coles)، روان‌درمانگر تحلیلی، در مقاله‌ای که در سال ۱۹۸۸ منتشر کرد، از مراجعی می‌نویسد که او را «خانم الف» می‌نامد. دختری که در نوجوانی به #بی_اشتهایی_عصبی دچار شد و دوران کودکی‌اش را در مدرسهٔ شبانه‌روزی گذراند.
خانم الف می‌گوید پدرش را می‌پرستید، تا روزی که او را بیش از حدِ تحمل آزرد. روزی که قرار بود پدر از مدرسهٔ شبانه‌روزی دنبالش بیاید، ثانیه‌ها را می‌شمرد. پدر دیر رسید و تقریباً بلافاصله برای کار او را ترک کرد. او احساس کرد هرگز این بی‌توجهی را نخواهد بخشید.
مدتی بعد، هدیه‌ای را که پدر برایش آورده بود با لذت شکست؛ چون او را به یادِ غیبت‌هایش می‌انداخت.

در دورهٔ بیماری، سفره و غذا به صحنهٔ انتقامی خاموش تبدیل شد. خانم الف، به تعبیرِ کولز، والدینش را همان‌گونه عذاب می‌داد که خود احساس کرده بود عذاب کشیده است. با امتناع از غذا به ظرفیتِ مراقبتِ مادر حمله می‌کرد، و پدر را به سخره می‌گرفت. و از این پیروزی، رضایتی عمیق می‌برد.

به باورِ کولز، این یک رابطهٔ #سادومازوخیستی است: #خشم علیه ابژه‌ای که رها کرده است، نه به شکلِ پرخاشگریِ آشکار، بلکه به شکلِ رنجی که فرد بر بدنِ خود تحمیل می‌کند. #پرخاشگری جنسی‌شده و درونی می‌شود. و چون این نمایش «درونِ» بدن رخ می‌دهد، #سادیسم آن به‌راحتی پنهان می‌ماند.

در خوانشِ من، داستانِ خانم الف داستانِ دختری است که از دیگری ناامید شده، اما نمی‌تواند از او دست بکشد. غذا نخوردن، زبانی است برای گفتنِ چیزی که هرگز گفته نشد: «من نمی‌توانستم دوری را تحمل کنم.»
و شاید کارِ درمان همین باشد: جایی فراهم کردن که این جمله، سرانجام، به جای بدن، به زبان بیاید.

اگر شما یا کسی در اطرافتان رابطه‌ای دشوار با غذا و بدن دارد، گفت‌وگو با یک متخصصِ سلامت روان می‌تواند نخستین قدم باشد.

فرانسیس تاستین، روانکاوی که سال‌ها با کودکان #اوتیستیک کار کرد، دو نوع تجربه‌ی حسی را در بچه‌ها شناسایی کرد: «شکل‌های اوتیستیک»، حس‌های نرم و تسکین‌دهنده، مثل #لمس یک بافت نرم یا حرکت آرام تاب‌خوردن، و «ابژه‌های اوتیستیک»، حس‌های سفت و قابل‌فشردن، مثل مشت‌کردن یک چیز سخت در دست. هر دو از یک نیاز مشترک سرچشمه می‌گیرند: وقتی حس جدابودن از دیگری ،از مادر، از دنیا، خیلی ترسناک می‌شود، بدن خودمان می‌شود اولین و امن‌ترین منبع آرامش.
در رشد طبیعی، این حس‌ها کم‌کم به رابطه با اشیای واقعی و آدم‌های واقعی گره می‌خورند؛ یاد می‌گیریم هم به خودمان تکیه کنیم، هم به دیگران. اما وقتی این پیوند شکل نمی‌گیرد، این حس‌های خودساخته جای #رابطه را می‌گیرند. تکراری، خصوصی، و کاملاً بریده از دنیای بیرون. تاستین نشان داد این الگو فقط مختص کودکان اوتیستیک نیست؛ رگه‌هایی از آن در همه‌ی ما هست. در هر #عادت کوچکی که بی‌صدا و بدون حضور دیگری انجام می‌دهیم تا از پا درنیاییم.
فرانسیس تاستین امروزی ، میترانی ۲۰۱۵

.pro-gallery-wix-wrapper {display: block !important;} .pro-gallery-wix-wrapper .gallery-item-container {opacity: 1 !important; display: block !important;}

Keep in touch on Instagram:

@mentalmajesty_fa

YouTube

Watch more educational videos made by the Mental Majesty team.

Coming Soon...

Membership

Access to premium educational content.